ΤΑΝΙΑ ΚΙΤΣΟΥ

Η «τέχνη» επινοήθηκε ως ιερή δράση γιατί το «εγώ» κάθε θεατή τίθεται διαρκώς σε αντιπαράθεση με τη ροή της δράσης του καλλιτέχνη και την κορύφωσή της.

Η «τέχνη» αντιπροσωπεύει αυτό που «κανονικά δεν βλέπουμε»:
την υπερουσιώδη ουσία της ζωής, που μας θυμίζει
(και υπεν-θυμίζει) τη γέννηση, το πάθος και τον θάνατο.

Η συνειδητοποίηση του θανάτου υπήρξε το κίνητρο του ανθρώπινου πολιτισμού : στην ουσία δεν ζούμε μέρα με την μέρα
( = άμβλυνση συνείδησης), αλλά πεθαίνουμε μέρα με την μέρα
( = ένταση συνείδησης), κι είναι η μνήμη ό,τι ουσιαστικά μας απομένει.